REVIEW | Terrinoth: Heroes of Descent: toegankelijk, maar niet heel diepgaand

Na titels als Baldur’s Gate 3 en Gloomhaven probeert nu ook Terrinoth: Heroes of Descent de overstap te maken van tabletop game naar computerspel. Hiermee brengt ontwikkelaar Cyanide Studio een tactische RPG gebaseerd op de populaire bordspelreeks. Het resultaat is een toegankelijke dungeon crawler die vooral inzet op vlotte gevechten, maar onderweg toch wat diepgang laat liggen.

Het verhaal speelt zich af vóór de gebeurtenissen van Descent: Legends of the Dark. Een groep avonturiers gaat op zoek naar een gestolen magische steen, maar ontdekt al snel dat er grotere gevaren op de loer liggen. Ondoden verschijnen onder mysterieuze omstandigheden en wat begint als een eenvoudige achtervolging groeit uit tot een veel groter avontuur. Het verhaal doet zijn werk zonder ooit echt memorabel te worden. Wie vertrouwd is met de wereld van Terrinoth zal waarschijnlijk meer uit de setting halen, maar ook nieuwkomers kunnen zonder voorkennis instappen.

Een avontuur in hapklare brokken

De opzet van Terrinoth: Heroes of Descent is opvallend anders dan die van veel andere RPG’s. In plaats van één lange campagne krijg je vier hoofdstukken voorgeschoteld, die elk bestaan uit vijf afzonderlijke missies. Die missies duren doorgaans tussen twee en vier uur en voelen aan als afleveringen van een televisieserie: ze vormen samen een groter geheel, maar hebben tegelijk hun eigen begin en einde.

Dat episodische karakter werkt verrassend goed. Het maakt de game ideaal voor spelers die graag een RPG beleven zonder telkens een volledige avond vrij te moeten maken. Ook in co-op komt die structuur goed van pas, omdat vrienden makkelijk kunnen aansluiten voor een missie zonder zich meteen voor tientallen uren vast te leggen.

Tijdens missies verken je gebieden vanuit een isometrisch perspectief. Onderweg open je schatkisten, activeer je mechanismen en zoek je verborgen paden. Sommige obstakels vereisen specifieke personages. Zo kan de drakenridder Kharaz zwakke muren verbrijzelen, terwijl boogschutter Cedwin schakelaars vanop afstand kan raken. Het is geen revolutionair systeem, maar het zorgt ervoor dat elk groepslid een duidelijke rol heeft tijdens de verkenning.

Exploratie als bindmiddel

Toch blijft exploratie vrij beperkt. De omgevingen bevatten wel geheimen en verborgen schatten, maar echte vrijheid krijg je zelden. De focus ligt duidelijk op het bereiken van de volgende confrontatie. Het gevechtssysteem vormt zonder twijfel het hoogtepunt van Terrinoth: Heroes of Descent. Gevechten verlopen beurtelings op een raster en zijn bijzonder toegankelijk zonder simplistisch aan te voelen. Elke held beschikt per beurt over drie actiepunten die gebruikt kunnen worden om te bewegen, aan te vallen, vaardigheden te gebruiken of voorwerpen in te zetten.

Dat systeem zorgt voor een aangename vrijheid. Je bepaalt zelf hoe je jouw beurt invult en hoeft niet voortdurend te puzzelen met ingewikkelde regels. Tegelijk zit er voldoende tactiek achter de schermen om gevechten interessant te houden. Vijanden beschikken over weerstandstypes en verdedigingswaarden die je kunt manipuleren door de juiste vaardigheden te combineren.

Juist die synergieën maken het combat-systeem zo leuk. Sommige personages versterken elkaars aanvallen op een manier die uitnodigt om te experimenteren. Wanneer vaardigheden mooi op elkaar inspelen, voelen gevechten bijzonder bevredigend aan. Naarmate je nieuwe talenten vrijspeelt, groeit ook het aantal mogelijke combinaties.

Gebrek aan diepgang

Jammer genoeg steekt de rest van de RPG-elementen daar bleekjes bij af. Wie hoopt op uitgebreide karakterontwikkeling, diepgaande uitrusting systemen of complexe builds zal van een kale reis thuiskomen. Level-ups bieden meestal slechts een keuze tussen twee upgrades en uitrusting bestaat grotendeels uit passieve bonussen en verbruiksvoorwerpen.

Ook buiten de gevechten ontbreekt het aan diepgang. Er is geen kamp waar je met je groepsleden kunt praten, geen uitgebreide gesprekken en nauwelijks ruimte om de personages beter te leren kennen. Daardoor blijven veel helden oppervlakkig en voelt de groep meer aan als een verzameling speelstukken dan als een hechte ploeg avonturiers.

Dat gebrek aan karakterontwikkeling heeft ook gevolgen voor het verhaal. De schrijvers proberen achtergrondinformatie tijdens missies te verwerken, maar omdat er geen rustige momenten zijn tussen de actie door, voelt veel dialoog geforceerd aan. Personages delen soms belangrijke informatie op momenten waarop dat onnatuurlijk overkomt. Het verhaal blijft daardoor functioneel, maar mist emotionele impact.

Wisselvallige designkeuzes

Daarnaast kampt de game met enkele kleinere ontwerpkeuzes die na verloop van tijd beginnen te storen. Vijanden krijgen opvallend vaak versterkingen net wanneer je denkt een gevecht gewonnen te hebben. Wat bedoeld is om spanning op te bouwen, voelt uiteindelijk vooral repetitief aan. Ook het leveling systeem is onnodig omslachtig door verschillende menu’s en bevestigingsschermen.

Op technisch vlak levert Terrinoth: Heroes of Descent degelijk werk af. De grafische stijl oogt verzorgd zonder grenzen te verleggen en de prestaties blijven stabiel. De soundtrack doet wat verwacht wordt en ondersteunt de sfeer voldoende. Enkel de stemacteurs laten een wisselvallige indruk achter. Sommige personages klinken overtuigend, terwijl andere stemmen minder goed aansluiten bij hun rol.

Toch blijft het moeilijk om te ontkennen dat Terrinoth: Heroes of Descent precies doet wat het wil doen. Het probeert geen concurrent te zijn voor gigantische RPG’s zoals Baldur’s Gate 3 of Pathfinder. In plaats daarvan kiest het voor een laagdrempelige aanpak die spelers snel in actie brengt en hen niet overweldigt met systemen.