REVIEW | Kingdom Come: Deliverance stopt het beste van de middeleeuwen in een modern jasje

Acht jaar na de oorspronkelijke release voelt Kingdom Come: Deliverance nog altijd als een eigenzinnig buitenbeentje in het RPG-genre. Er zijn geen draken, geen magie en er is geen held die vanaf minuut één alles aankan. In plaats daarvan krijg je een middeleeuwse overlevingssimulator waarin je moet leren vechten, eten, slapen en vooral overleven. Deze next-gen versie op PS5 en Xbox geeft Henry’s eerste avontuur eindelijk de technische ademruimte die het destijds miste, maar laat tegelijk duidelijk zien dat dit geen volledige heruitvinding is.

Je kruipt opnieuw in de huid van Henry, de zoon van een smid in het Boheemse Skalice. Zijn leven verandert abrupt wanneer zijn dorp wordt aangevallen en zijn familie wordt vermoord. Het vormt de start van een persoonlijke zoektocht naar wraak en betekenis. Wat Kingdom Come onderscheidt van andere RPG’s, is hoe consequent het vasthoudt aan realisme. Henry begint niet als een krijger, maar als een onervaren jongeman die nauwelijks een zwaard kan hanteren. Je moet vaardigheden letterlijk leren door ze te gebruiken en zelfs simpele handelingen zoals lezen of een boog hanteren zijn aanvankelijk onhandig. Het resultaat is een spel dat niet probeert om je machtig te laten voelen, maar je net dwingt om je plaats in de wereld te verdienen.

Merkbaar betere prestaties

De grootste vooruitgang van deze versie zit in de technische presentatie. Het spel draait merkbaar vloeiender en oogt scherper dan ooit op console, wat meteen een groot verschil maakt in hoe het aanvoelt om de wereld te verkennen of gevechten aan te gaan. Waar de originele consoleversies soms tegen hun limieten botsten, voelt deze upgrade veel stabieler en consistent. Gevechten profiteren daar het meest van: animaties zijn vloeiender, timing voelt betrouwbaarder en de algemene flow van confrontaties is minder frustrerend. Het verandert niets aan de fundamenten van het combat-systeem, maar het maakt ze wel aangenamer om onder de knie te krijgen.

Toch blijft dit duidelijk een game uit een andere generatie. Ondanks de hogere resolutie en verbeterde prestaties tonen bepaalde texturen en visuele effecten hun leeftijd. Omgevingen missen soms de details en finesse die je vandaag verwacht en ook de algemene presentatie verraadt dat dit geen volledige remake of remaster is. De upgrade zorgt ervoor dat het spel beter oogt en speelt, maar het kan niet verbergen dat de basis acht jaar oud is.

Dat geldt ook voor de gameplay zelf: Kingdom Come Deliverance blijft een compromisloze RPG die geduld vraagt. Het realisme is tegelijk de grootste sterkte en het grootste struikelblok. Je moet rekening houden met vermoeidheid, honger en reputatie. Zelfs een eenvoudig duel kan fataal eindigen als je niet voorbereid bent. De wereld voelt daardoor geloofwaardig en meeslepend, maar het betekent ook dat vooruitgang traag en soms frustrerend verloopt. Het spel verwacht dat je leert uit fouten en dat je accepteert dat niet alles meteen lukt.

Een game op leeftijd

Het design van de missies is een ander punt waar de leeftijd zichtbaar blijft. Hoewel de missies inhoudelijk sterk geschreven zijn en vaak interessante scenario’s bieden, kunnen ze ook opvallend rigide aanvoelen. De wereld lijkt open en vrij, maar bepaalde opdrachten vereisen dat je specifieke stappen in een bepaalde volgorde volgt. Afwijken van die verwachte aanpak kan leiden tot verwarring of mislukte pogingen, wat soms meer aanvoelt als trial-and-error dan als natuurlijke probleemoplossing. Het draagt bij aan het gevoel dat dit een RPG is die weinig compromissen sluit met de speler.

Ook de besturing en interface tonen hun oorsprong. Navigeren door inventarissen en menu’s met een controller blijft omslachtig, vooral omdat het systeem oorspronkelijk ontworpen werd met muis en toetsenbord in gedachten. Het werkt, maar voelt zelden elegant. Je past je er uiteindelijk aan aan, maar het is een constante herinnering aan het feit dat deze versie vooral een technische upgrade is en geen grondige modernisering.

Bugs kunnen de sfeer niet verpesten

Daarnaast zijn niet alle oude problemen verdwenen. Hoewel de stabiliteit duidelijk verbeterd is, duiken er nog steeds af en toe bugs op. Meestal gaat het om kleine visuele glitches of vreemde interacties, maar ze onderbreken de immersie net genoeg om op te vallen. Ze zijn minder storend dan in het verleden, maar tonen dat dit nog altijd dezelfde game is, met dezelfde fundamenten.

Wat echter overeind blijft, is de unieke sfeer. Weinig RPG’s slagen erin om een historische wereld zo overtuigend tot leven te brengen. Dorpjes voelen authentiek, bossen zijn gevaarlijk en onvoorspelbaar en je weet nooit exact wat er op je af komt. De afwezigheid van fantasie-elementen zorgt ervoor dat elk succes betekenisvoller aanvoelt. Wanneer je na uren oefenen eindelijk een gevecht wint of een moeilijke missie tot een goed einde brengt, voelt dat als een persoonlijke overwinning in plaats van een vooraf bepaalde mijlpaal.