Na het gesmaakte Code Vein kon een vervolg natuurlijk niet uitblijven en dat vervolg is er nu in de vorm van Code Vein 2. Slaagt deze sequel erin om het origineel te overtreffen?
Heb je nog geen account?
REVIEW | Code Vein 2 – Bloed, stijl en verwachtingen
Code Vein 2 van Bandai Namco Studios voelt als een sequel van de originele Code Vein (2019) die tegelijk zelfverzekerd en toch wat onzeker is. Zelfverzekerd, omdat het exact weet wat het wil zijn: een stijlvolle, melodramatische “soulslike” waarin vampiers niet per se monsters zijn maar tragische overlevenden, gevangen in een wereld die hen al lang heeft opgegeven. Onzeker, omdat het nooit helemaal durft beslissen hoeveel het wil afwijken van zijn voorganger.
Het resultaat is een spel dat duidelijk groter, ambitieuzer en soms zelfs beter is dan zijn voorganger, maar tegelijk worstelt met dezelfde structurele zwaktes. Alsof het die nooit echt van zich heeft kunnen afschudden.
Een echte identiteit
De eerste uren zijn veelbelovend. Je creëert opnieuw je Revenant, nog steeds met een van de meest flexibele en uitgebreide character creators in het genre (inclusief littekens). Code Vein blijft uniek in hoe het je toelaat om niet alleen een build te maken, maar ook een identiteit. Het anime-aspect is hier ook echt een visueel statement: lange jassen wapperen in de wind, ogen lichten subtiel op in donkere ruïnes, en elk nieuw stuk uitrusting voelt als een bewuste esthetische keuze.
Wat oppervlakkig en on the nose, maar het werkt wel. De developers willen dat het personage waar jij de komende tientallen uren mee speelt niet pijn doet aan de ogen, zo edgy/sexy (of beide) is als jij het wil en ook past bij je huidige speelstijl en Blood Codes. Hier scoren ze ongetwijfeld punten.
Grote, lege wereld
Waar de eerste Code Vein nog grotendeels bestond uit lineaire, vaak claustrofobische gebieden, probeert Code Vein 2 het groter aan te pakken. De wereld is opener, breder, en op sommige momenten zelfs indrukwekkend in schaal. Je reist door verlaten steden, uitgestrekte vlaktes en halfvergane infrastructuur die suggereert dat hier ooit een beschaving leefde.
Maar dat is ook meteen het probleem: het voelt vaak alsof dat leven al lang verdwenen is, en niet alleen narratief. Je gaat dan wel terug in de tijd om niet in dezelfde post-apocalyptische plaats te spelen maar in de praktijk is er weinig merkbaar verschil behalve qua landschappen.
Grote delen van de wereld ogen leeg: niet op een betekenisvolle, melancholische manier (zoals bvb The Lands Between) , maar op een praktische, game-design manier. Je beweegt van gevecht naar gevecht, van checkpoint naar checkpoint, zonder dat exploratie echt beloond voelt met iets anders dan dezelfde saaie grondstoffen of progressie in het verhaal.
Flexibele combat
Combat blijft gelukkig de ruggengraat. Hier doet Code Vein 2 veel goed, maar ook een paar dingen minder goed. De basis is herkenbaar zoals in de meeste soulslikes: vijanden observeren, patronen leren, ontwijken op het juiste moment, toeslaan wanneer de opening zich aandient. Maar wat Code Vein nog steeds onderscheidt, is hoe flexibel je je speelstijl kunt aanpassen.
Blood Codes laten je experimenteren met compleet verschillende builds zonder permanente keuzes, wat betekent dat je vrij bent om te proberen, te falen, en opnieuw te proberen zonder keihard afgestraft te worden voor nieuwsgierigheid. Dat geeft het spel een zekere toegankelijkheid zonder de uitdaging volledig weg te nemen.
De partner-mechaniek keert terug, maar voelt deze keer meer geïntegreerd in het geheel. Je bent zelden echt alleen, en dat verandert de dynamiek van gevechten subtiel maar merkbaar. Je partner kan je redden van een fatale fout, een vijand afleiden, of simpelweg een buffer vormen tussen jou en de chaos. Voor sommigen zal dat de spanning verminderen en voor anderen maakt het de ervaring net draaglijker, minder straf en meer samenhangend.
Wat vooral opvalt, is dat het spel rond dit systeem gebouwd is. Want vijanden zijn agressiever, groepen groter, … het voelt duidelijk alsof het niet de bedoeling is om alles solo te doen en godzijdank heeft er niemand gedacht dat een grouping-systeem met een timer daar een goede oplossing voor zou zijn. Kuch *Nightreign* hoest.
Weinig originele boss fights
Lekkere combat dus, maar veel vijanden voelen als variaties op bestaande ideeën, met nieuwe visuele lagen maar dezelfde mechanische kern. Zelfs een boss is soms gewoon een uit de kluiten gewassen versie van een gewone vijand met een nieuwe lik verf over.
En ondanks hun theatrale introducties en indrukwekkende designs, missen deze vijanden de pure mechanische scherpte die het genre op zijn best definieert. Ze zijn spectaculair om naar te kijken, maar minder bevredigend om te verslaan.
Het verschil tussen een goede boss en een onvergetelijke boss zit vaak in dat ene moment van wederzijds begrip tussen het spel en de speler. Zulke momenten komen hier voor, maar minder vaak dan je zou hopen.
Verwarrend melodrama
Verhaal blijft een centrale pijler, en zoals verwacht leunt Code Vein 2 zwaar op melodrama, herinneringen en verloren menselijkheid. Personages spreken in halve waarheden, dragen schuld als een tweede huid, en onthullen hun verleden in fragmenten die evenveel vragen oproepen als beantwoorden.
Het is soms overdreven, soms oprecht ontroerend, en vaak ergens daartussenin wat het moeilijk maakt om daar een beslissend oordeel over te vellen: pick a lane. Niet elk verhaal blijft hangen, maar de poging is voelbaar. De wereld heeft een geschiedenis, en het spel wil dat je die begrijpt zelfs wanneer de manier waarop soms meer verwarrend dan verhelderend is.
Technische tekortkomingen
Wat moeilijker te negeren valt, zijn de technische en structurele tekortkomingen. Op sommige momenten voelt alles minder stabiel dan het zou moeten zijn: animaties missen gewicht, overgangen voelen abrupt, en de algemene afwerking mist de consistentie die nodig is om de illusie volledig intact te houden.
Het zijn geen fatale fouten, maar ze breken wel de flow. En in een game die zo afhankelijk is van timing en ritme kan zelfs een kleine verstoring groter aanvoelen dan ze is.
Wanneer alles samenvalt
En toch, ondanks al die kanttekeningen, blijft Code Vein 2 iets hebben dat moeilijk te kwantificeren is. Misschien is het de stijl, misschien de sfeer, misschien gewoon de manier waarop het zichzelf serieus neemt zonder volledig pretentieus te worden. Het is een game die je niet constant beloont, maar je wel genoeg geeft om te blijven doorgaan. Niet omdat je moet, maar omdat je wil zien waar het eindigt. Dat was het toch althans voor deze speler.
Code Vein 2 is geen game die het genre herdefinieert. Het probeert dat ook niet echt. Wat het doet, is verder bouwen op wat werkte, voorzichtig experimenteren met schaal en structuur, en hopen dat de som van die delen genoeg is om relevant te blijven. Soms lukt dat. Soms niet. Maar wanneer alles even samenvalt en combat, muziek, visuele stijl en narratief elkaar versterken, zie je even wat dit spel had kunnen zijn zonder compromissen.
76/100
Adviesprijs: € 69,99
Voordelen
- Flexibele builds zonder permanente straf
- Sterke visuele identiteit
- Partner-mechaniek die effectief werkt
Nadelen
- Open wereld voelt leeg en repetitief
- Onregelmatige kwaliteit van bosses
- Technische en afwerkingsproblemen
Code Vein 2 is een sequel die groeit zonder volledig te transformeren. Groter, mooier en ambitieuzer dan zijn voorganger, maar nog steeds gevangen tussen stijl en substantie. Het is een ervaring met duidelijke zwaktes, maar ook met genoeg karakter om te blijven hangen. Geen meesterwerk, geen mislukking, eerder iets daartussenin. Iets dat, ondanks alles, blijft leven.
Nieuwsbrief
Schrijf je in op onze nieuwsbrief en ontvang elke week het beste van 4Gamers in je mailbox!
Login
Log in om te reageren
0 Reacties
Populairste
