De Resistance-reeks gaat al mee sinds de begindagen van de PS3 en geeft als dusdanig een interessante kijk op hoe PS3-games in de loop der jaren zijn geëvolueerd, zowel op vlak van gameplay als wat bijvoorbeeld graphics betreft. De vraag voor Resistance 3 is dan ook of het spel erin geslaagd is de lijn van eerdere delen door te trekken en het geheel naar een hoger niveau te tillen. Het antwoord op die vraag is, zoals zo vaak, genuanceerd, en aan het einde van onze rit met Resistance 3 bleven we niet alleen achter met een lach op ons gezicht, maar ook met een dubieus gevoel van onbehagen.
Vrouw en kind
In Resistance 3 gaan we aan de slag als Joe Capelli, die we nog kennen van het tweede deel in de reeks. Daar kwam hij vooral over als de stoere jongen die zijn emoties niet of amper liet spelen en deed wat moest gedaan worden. Aan het einde van Resistance 2 besloot hij opnieuw te doen wat nodig was, of tenminste wat hij nodig achtte (spoiler: hij jaagt Nathan Hale, het hoofdpersonage dat besmet was met het Chimera-virus, een kogel door het hoofd wanneer diens transformatie zich lijkt te vervolledigen). Dit wordt hem niet meteen in dank afgenomen en oneervol ontslag uit het leger is dan ook het gevolg, waarna hij door een hoop mensen als verrader wordt gezien. Op zich redelijk vreemd dat hij uit het leger wordt gegooid, zeker aangezien het de mensheid niet meteen goed vergaat in de strijd tegen de Chimera. Sterker nog: om en bij 90% van de wereldbevolking sterft en van een grootschalig, georganiseerd verzet van de mensheid lijkt geen sprake meer. Kleine groepjes mensen duiken onder en proberen te overleven in een post-apocalyptische wereld waarin de Chimera mensen niet langer gevangen nemen om ze om te vormen tot zogenaamde Hybrids. Neen, mensen worden gewoon uitgeroeid.
Omdat we met een "nieuw" personage, dat in het vorige deel niet meteen geweldig diep was uitgewerkt, aan de slag gaan, is het nodig geweest om Joe wat meer karakter te geven. De speler moet immers emotioneel betrokken zijn en dus moet het personage van Joe ons aangrijpen. Dit probeert Insomniac te doen door hem een duidelijk doel te geven waarvoor hij kan vechten. Joe heeft inmiddels namelijk een vrouw en kind, die zijn hele leven uitmaken en waarvoor hij bereid is zichzelf op te offeren. We leren Joe kennen als een man van twijfels, een man die niet weet of hij zijn gezin wel kan beschermen als het erop aankomt. Tegelijk zien we Joe tijdens de feitelijke strijd vastberaden en als een leider fungeren, die in staat is mensen rondom zich te motiveren.
Zijn vrouw en kind maken van hem een man van emoties. De twee zullen constant een rol spelen in zijn doen en laten. Op zich allemaal goed en wel, maar bij momenten werd een overdreven nadruk gelegd op deze emoties, tot op het punt dat het naar clichés begon over te hellen. Het voelde bij momenten wat aan als die films waarin de hele wereld op ontploffen staat en er snel gehandeld moet worden, maar waar dan wel tijd en ruimte is om nog snel even een dialoog te voeren over hoe graag de personages elkaar zien. Natuurlijk zal lang niet iedereen zich aan dit luik van de game storen, en het is allerminst een reden om het spel niet aan te schaffen, maar het mocht wel wat minder, of op zijn minst wat "anders" uitgewerkt worden.
Ook bij de rest van het verhaal blijven we een beetje op onze honger zitten. Wie dacht een hoop antwoorden te krijgen over het wie, wat, waar, waarom, vanwaar en waarheen van de Chimera, vindt ze niet in Resistance 3. Dit betekent natuurlijk niet dat er helemaal geen antwoorden komen, maar toch, ze zijn schaars. Wel komen enkele nieuwe zaken aan het licht die nog meer vragen oproepen en maken dat de Resistance-reeks ons vooral in de toekomst nog veel kan bieden. Resistance 3 voelt dus eerder aan als een stevige brug die de funderende setting vormt voor Resistance 4 en ons laat kennis maken met de nieuwe situatie waarin de mensheid zich bevindt.
Los van bovenstaande bedenkingen moet wel gezegd worden dat het met het tempo en ritme van Resistance 3 erg goed zit, iets wat tegenwoordig eerder uitzondering dan regel lijkt bij shooters. Intense en rustige momenten wisselen elkaar goed af en elke nieuwe sequentie lijkt er op het juiste moment te komen. Insomniac laat ruimte voor beklijvende stiltes, die daarom qua ervaring niet minder intens zijn dan de meer actievolle scènes van de game, waar je bij momenten het dak van de wereld op je lijkt te gaan krijgen.
Van twee naar twaalf
Wat de feitelijke gameplay betreft, hebben we niet of nauwelijks te klagen. Vooral de wapens doen het hem weer en vormen een belangrijke sterkte van het spel. Waar je in eerdere delen slechts twee wapens kon meedragen, is er in Resistance 3 geen limiet meer te bespeuren en kan je gewoon wisselen tussen alle twaalf de wapens, tenminste wanneer je de nodige munitie bezit.
Hoewel het systeem van twee wapens zeker zijn charme had, omdat je dan moest kiezen welk wapen je zou meenemen en welk wapen je zou achterlaten, zijn we eerder geneigd om dit nieuwe systeem als een positieve evolutie te zien. In voorgaande delen was de keuze van wapens ook vaak slechts een illusie. Wanneer je een nieuw wapen op de grond zag liggen, wist je dat de kans groot was dat je vooral dit wapen nodig zou hebben tijdens wat komen zou. Het feit dat je nu een geheel arsenaal in je broekzak hebt zitten, maakt confrontaties met horden vijanden niet zozeer makkelijker, maar wel interessanter en tactischer. De vele wapens maken dat je de vele confrontaties op verschillende manieren kan aanvatten, gaande van een meer agressieve stijl tot een rustigere aanpak van op afstand, bijvoorbeeld met je sniper. Na verloop van tijd wissel je moeiteloos om de tien seconden van wapen om op de meest efficiënte manier om te gaan met wat de Chimera allemaal op je afsturen.
Voorts is er nu een systeem dat je wapens krachtiger maakt naarmate je ze meer gebruikt. Op die manier krijgen ze bijvoorbeeld ook nieuwe secondary fires waardoor je de wapens weer op nieuwe manieren kan gebruiken. Al deze zaken maken dat het leuk is om met elk wapen te experimenteren en sowieso zal iedereen wel enkele favorieten hebben. Natuurlijk komen bekende wapens terug, zoals de bullseye en de auger, maar er worden ook nieuwe speeltjes geïntroduceerd. Zo kan je met een van de wapens een soort krachtveld lanceren dat vijanden in de buurt naar zich toetrekt om ze vervolgens op te slokken. Een ander wapen dan weer laat je vijanden bevriezen. Nog een optie is om een giftige wolk te lanceren waardoor tegenstanders in de buurt beginnen over te geven tot ze erbij neervallen. Origineel, leuk en vooral ook efficiënt en relevant voor de gameplay. Resistance 3 is niet het type shooter waarbij wel veel wapens beschikbaar zijn, maar waarvan je dan slechts één of twee echt gebruikt. Neen, Resistance 3 heeft een arsenaal aan unieke wapens en allemaal bieden ze een meerwaarde tijdens het spelen.
