Met Alien Breed 3: Descent zijn we toe aan het laatste hoofdstuk van deze heropgewaardeerde franchise, die oorspronkelijk het mooie weer maakte op de Amiga spelconsoles. De Alien Breed-games zijn explosieve shoot ‘em-ups met een isometrisch camerastandpunt die door hun donkere setting ook wat neigen naar het survival horror-genre. Of het derde deel, dat amper twee maand na zijn voorganger verschenen is, teveel van hetzelfde is geworden of toch een sterk einde aan het drieluik kan breien lees je in onze review.
Team17 sluit met Alien Breed 3: Descent de trilogie af die het verhaal vertelt van Conrad, ingenieur én spierbundel. Assault, de vorige game, eindigde met Conrad in een behoorlijk hachelijke positie aan boord van de Leopold, een ruimteschip dat op weg was om neer te storten op een desolate en bevroren planeet. Tot overmaat van ramp was de slechterik met dienst, Dr. Klein – een op hol geslagen stukje AI in de boordcomputer van het schip, erin geslaagd om controle te krijgen over de cyborg Mia, de enig overgebleven collega van Conrad aan boord. Het zag er dus niet goed uit voor onze protagonist, ook al omdat aan het legertje aliens dat door Dr. Klein op hem werd afgestuurd geen einde leek te komen.
Trip in de ruimte, mét vlammenwerper?
In Descent pikt het verhaal de draad terug op, al verliest Conrad in het begin van de game al zijn wapens en items en is het de bedoeling dat je die gaandeweg terug verzamelt. Terwijl hordes van bloeddorstige aliens je blijven bestormen ga je op zoek naar een manier om de plannen van Dr. Klein te dwarsbomen en zijn circuits voorgoed kort te sluiten. Het verhaal kabbelt op een ietwat voorspelbare manier verder, met Mia die je pad opnieuw kruist en het opduiken van een alien queen die je niet al te vriendelijk gezind is.
Het meest memorabele moment in de voor de rest eerder onopvallende verhaallijn is een uitstap aan de buitenkant van de Leopold, waar de camera verschuift naar een zijwaarts perspectief en je zowel visueel als auditief ondergedompeld wordt in de ernst van de situatie door de rondvliegende brokstukken en de gedempte geluiden van het vacuüm dat buiten het aftakelende ruimteschip heerst. Jammer genoeg is deze korte passage de enige vernieuwing die we in de spelervaring die Alien Breed 3 biedt kunnen terugvinden.
Veel actie, weinig vernieuwing
Niet dat Descent weinig opwindend is, wel integendeel: het derde deel is het meest actievolle hoofdstuk uit de trilogie. Je kan bij wijze van spreken geen hoek omdraaien of een kamer binnenkomen zonder dat er aliens uit de grond of uit de muren van het schip tevoorschijn komen. Er zitten dus weinig dode momenten in de game, maar na enkele uren van hersenloos neerknallen van hele hordes van generieke buitenaardse vijanden wordt de overdaad van actie – hoe tegenstrijdig het ook klinkt – veeleer saai.
Descent is dan wel het laatste en beslissende offensief op Dr. Klein en zijn legertje aliens, maar de wanhoop van deze aanval zou niet (alleen) door de kwantiteit van de vijanden moeten blijken maar vooral door een spannende plot. Op dat vlak laat Alien Breed 3 het dus een beetje afweten, met missies die zich beperken tot het bereiken van punt X, telkens duidelijk met waypoints aangegeven op de on-screen radar, om daar aangekomen de opdracht te krijgen om je naar punt Y te begeven. De enkele boss fights in het spel zijn te schaars om deze eentonige gameplay echt te doorbreken.
