4Gamers schotelt jullie twee meningen voor over dezelfde game. Spastikelastik ging aan de slag met een preview disc terwijl YoniVL het spel op locatie mocht gaan testen in het bijzijn van de makers. Twee is beter dan één, toch?
Tetsuya Mizuguchi, verantwoordelijk voor het inmiddels tien jaar oude Rez (Dreamcast, PS2) en de herwerkte versie Rez HD uit 2008 (XBLA), deed menig hartje sneller kloppen bij de aankondiging van Child of Eden op Ubisofts pre-E3 2010 persconferentie. Vooral het feit dat de game zou gebruik maken van Kinect zorgde voor hooggespannen verwachtingen. Wij konden alvast met de preview versie van deze nieuwe ritmische actiegame aan de slag en delen zoals steeds graag onze mening met jullie.
Child of Eden speelt zich af in het Rez-universum en het doel van de speler is om Project Lumi te redden, dat dreigt vernietigd te worden door een virus. Aangezien Project Lumi, eens voltooid, zal leiden tot het verrijzen van een menselijke persoonlijkheid in Eden, is de strijd tegen het virus van allergrootst belang.
Liefhebbers van Rez zullen al wel hebben gemerkt dat Child of Eden heel veel van de eerstgenoemde game wegheeft. Terecht, want in essentie is Child of Eden niet veel anders dan Rez. Elke level – in deze game een Archive genoemd – is eigenlijk een lange railshooter waarbij de speler de aankomende objecten en vijanden moet vernietigen. Tijdens het spelen is er een basismelodie op de achtergrond en het kapotmaken van de vijanden wordt steeds vergezeld van muzikale geluidseffecten. Hoewel timing niet van levensbelang is, zorgen berekende, in de melodie passende acties voor hogere scores.
Waar zijn die handjes?
Child of Eden laat zich bedienen door zowel de gewone controller als de Kinect camera. Deze laatste maakt het spel uiteraard het meest interessant en zal uiteindelijk ook daarop beoordeeld worden. De Kinect-besturing van Child of Eden is relatief eenvoudig. Met je rechterhand beweeg je de cursor over de vijanden en zo worden deze gemarkeerd. Vervolgens moet je een soort slaande beweging richting scherm maken om een salvo projectielen naar de gemarkeerde vijanden af te schieten. Met je linkerhand vuur je dan weer constant een soort kogels af. Deze kogels zijn het meest geschikt om aankomende projectielen snel te neutraliseren en bepaalde vijanden kunnen zelfs enkel door deze kogels verslagen worden. Het is dus de kunst om steeds tussen de twee wapens de wisselen om het level tot een goed einde te brengen en de “eindbaas” te verslaan. De laatste beweging die je kunt uitvoeren is snel beide armen in de lucht gooien, waardoor een soort bom alles op het scherm vernietigd of op zijn minst ernstige schade toebrengt.
De Kinect-methode is in het begin wat wennen en dit komt vooral door het feit dat je slechts een wapen tegelijk kunt gebruiken. Waarschijnlijk bestaat deze beperking om uitsluiting van de controllerbesturing te vermijden, maar met Kinect heb je, zeker in het begin, constant de neiging om beide handen te gebruiken, met alle gevolgen vandien. Uiteindelijk went de besturing en merk je dat de camera meer dan voldoende reageert op de bewegingen en dit biedt een uniek gevoel van spelcontrole. Na een tijdje vonden we het toch wel een beetje jammer dat er geen bediening met twee handen mogelijk is. Het asynchroon bewegen van je twee ledematen zou het spel zonder twijfel nog leuker en uitdagender kunnen maken.
Psychedelische trip
In de previewversie mochten we vier van de uiteindelijk vijf levels onder handen nemen. Deze levels zijn eigenlijk gewoon verschillende omgevingen waarin de actie zich afspeelt. Het grote pluspunt aan deze omgevingen, en bij uitbreiding aan het hele spel, is het gebruik van de kleuren en psychedelische effecten. Als we echt eerlijk moeten zijn, hadden we toch nog iets meer van de kwaliteit van de graphics verwacht (gebrek aan anti-aliasing, soms iets te simpele geometrische vormen), maar de algemene sfeer spettert letterlijk en figuurlijk van het scherm en hierdoor word je in geen tijd ondergedompeld in de overdosis van licht en kleur. De muziek en de geluidseffecten zijn van hoge kwaliteit en wanneer je erin slaagt de boel binnen het ritme te houden, sleurt Child of Eden je zonder verpinken mee in de letterlijk hallucinante trip die deze game biedt. Met een totaal aan vijf levels lijkt de content momenteel redelijk beperkt, maar het spel zal wel een hoge herspeelbaarheid bieden door het feit dat de levels steeds net iets anders zullen verlopen in functie van hoe je het level de laatste keer hebt gespeeld.
Conclusie van spastikelastik
Onze eerste indruk van Child of Eden is ietwat onzeker. De fantastische beelden, de voortreffelijke muziek en de ondersteuning door Kinect zorgen voor een hoogst originele game die een grote kans heeft om door vele gamers gewaardeerd te worden. Aan de andere kant is de Kinect-besturing naar onze mening net niet genoeg geïmplementeerd, brengt deze game niet zoveel nieuws onder de zon in vergelijking met Rez en lijken de vijf levels ons toch nog iets te weinig, vooral als je weet dat Child of Eden als retailgame (aan de volle pot, dus) zal worden verkocht. Afwachten of de ontwikkelaars in de komende maand nog extra's voor ons in petto hebben.
