Soms worden er games aangekondigd waarvan niemand weet hoe hij er over moet denken. Het is dan meestal de boodschap om af te wachten tot je er meer van weet. Child of Eden is zo’n game. Toen het spel werd aangekondigd door Mizuguchi, ook al bekend van Rez, werden er dan ook vooral veel wenkbrauwen gefronst. Gelukkig heeft 4gamers speciaal voor jullie het spel al eens onder handen kunnen nemen tijdens een speelsessie in Rotterdam.
Internet van de toekomst
In Child of Eden draait het verhaal rond Eden en Lumi. Eden is een ver geëvolueerd internet uit de toekomst. Het is een database van alles wat menselijk is. Het zit propvol met het bewustzijn van verschillende mensen. Dit Eden is zeer belangrijk, omdat de mensheid in de toekomst verspreid is over de ruimte en Eden dus zowat de enige manier is om iedereen verbonden te houden. Lumi is dan weer het eerste sterrenkind. Zij was het eerste kind dat geboren werd in de ruimte en daarom is ze een beetje een symbool geworden. Eden geraakt echter geïnfecteerd door een virus en dus is het aan jou om alles, waaronder dus Lumi, te redden. Lumi en haar tuin – het hoofdmenu – zullen tijdens het spelen jouw voortgang symboliseren. Hoe beter je het doet, des te mooier zal de tuin worden. Je uiteindelijke doel zal zijn om de trieste Lumi weer aan het lachen te krijgen. Het klinkt allemaal misschien een beetje wazig en dat is het ook wel. Child of Eden is dan ook niet een doorsnee spelletje.
Hop met die handjes
Laten we na de uitleg over het verhaal Child of Eden eens in een vakje steken. Child of Eden is een rail shooter, maar dan wel een uit de duizend. Child of Eden draait immers niet helemaal rond het neerschieten van booswichten, maar moet het eerder hebben van een wonderlijke symfonie van geluid en kleur. De gameplay is dan ook heel simpel gehouden. Je hebt maar twee wapens, die je wel op de juiste moment zal moeten inzetten. Het belangrijkste is lock on. Met dit wapen kan je eerst een aantal doelwitten selecteren, om ze daarna tegelijk neer te schieten. Je kan het vergelijken met geleide raketten. Je tweede wapen is de tracer. Dit is een soort machinegeweer waarmee je een constante stroom aan kogels kan afvuren. Je zal het eerste wapen ongetwijfeld het meeste gebruiken, omdat het makkelijker is om mee te werken. Je zal de tracer echter moeten gebruiken bij sommige vijanden, omdat de lock on niet zal werken. Tenslotte heb je nog een superaanval, genaamd euphoria. Met die drie zal je het moeten doen tijdens het spelen. Van zijn arsenaal zal Child of Eden het dus al niet hebben, maar wel van de manier waarop het Kinect gebruikt. Je kan Child of Eden wel met een controller spelen, maar het is eigenlijk gemaakt voor Kinect. Wanneer je met Kinect speelt, gebruik je je rechterhand voor de lock on en je linkerhand voor de tracer. Voor de euphoria moet je je twee handen in de lucht steken, net alsof je ergens heel blij over bent. Voor de lock on moet je eerst de doelwitten selecteren door er over te gaan met je hand, om daarna een soort afvuurbeweging te maken. Bij de tracer moet je gewoon mikken. Het gebruik van Kinect in Child of Eden voelt heel natuurlijk aan. Sterker nog, spelen met Kinect is veel en veel leuker dan spelen met een controller. Die kan je best enkel gebruiken voor zijn trillingen, om naast kleur en geluid nog een extra dimensie toe te voegen. Mizuguchi liet over dat punt overigens vallen dat hij maar al te graag eens iemand zou zien met een volledig controllerkostuum. Dus als je even niet weet wat doen, kan je die man zijn droom misschien even vervullen. Misschien zal je wel sneller dan gedacht aan dat kostuum kunnen beginnen. Child of Eden bevat immers maar zes levels, die je iets meer dan een uur aan de praat zullen houden. Dit is natuurlijk gesteld op een enkele keer doorspelen. Na een keer zal je echter nog niet alles tot in de perfectie hebben gedaan. Alsmaar hogere scores halen, is dan ook een belangrijk onderdeel van Child of Eden. Er zullen dan ook online leaderboards zijn, waardoor je al snel elke level een paar keer zal spelen. De levensduur zal op die manier dan ook snel stijgen. Toch hopen we op enkele uitbreidingen in de toekomst, want Child of Eden verdient je aandacht voor een langere tijd dan enkele uurtjes.
Kleurenblind? Spijtig
Nu we het toch hebben over kleur en geluid is het misschien tijd om daar iets meer over uit te wijden. We vertelden al eerder dat Child of Eden het vooral van die twee moest hebben en dat was zeker niet gelogen. Het zal voor iedereen op het eerste zicht al duidelijk zijn dat Child of Eden een heel kleurrijk spel en dan zijn we nog voorzichtig met onze uitspraken. Het spel lijkt op het eerste zicht bijzonder fel en het kan je zelfs overdonderen, maar je zal er snel aan wennen. Eens je in de sfeer van het spel zit, zal je zelfs volledig opgaan in die kleurenbrij. Het doel van het spel is dan eigenlijk ook om synesthesie te simuleren. Synesthesie is een vermenging van zintuigen. Zo kan het bijvoorbeeld zijn dat iemand een kleur ziet, wanneer hij een bepaald woord hoort. In Child of Eden zijn het kleuren en geluiden die in elkaar overlopen. Wanneer je iets neerschiet, zal je altijd een bepaald geluid horen, om zo synesthesie te simuleren. Ook de muziek die in het spel zit, werd speciaal voor de game gemaakt en past volledig bij de sfeer. Je zal ook meer punten krijgen, als je tijdens het spelen in het juiste ritme zit. Gamers die zich al eens succesvol op de dansvloer wagen zullen dus een voordeel hebben. Het mag dus gezegd worden dat Child of Eden audiovisueel heel sterk is, met gepaste muziek en sfeervolle, kleurrijke omgevingen.
